Verbinden en vernieuwen in de zorg

Een weblog van Bart Wijnbergen

Nov 2

Metaforen en leiderschap

geplaatst om 12:00 in categorie Algemeen, Leiderschap, Verandermanagement

 

De laatste tijd hebben wij het in onze groep over het thema leiderschap. Nu is dat op zich niet zo bijzonder maar deze keer wel. Binnenkort bieden we vanuit C3 een leiderschapsprogramma aan voor de zorg. Het leiderschapsprogramma is gebaseerd op het leiderschapsontwikkelingsmodel van Zenger|Folkman. Als C3 gaan we dit samen met de CBE group vorm en inhoud geven.

Dit alles maakt dan ook dat er met enige regelmaat in onze gesprekken metaforen over leiderschap passeren. Het is altijd mooi hoe iemand zijn gebruikte metafoor ondersteunend weet te maken aan zijn verhaal. Metaforen kunnen mooie hulpmiddelen zijn om begrippen over te brengen, taal te geven aan de gevoelens en/of herkenbaarheid te bewerkstelligen. Door begrippen met elkaar te vergelijken die voor velen al bekend zijn, kunnen zaken die ingewikkeld zijn eenvoudig worden voorgesteld. Het kan diepgang geven aan de communicatie en de boodschap versterken. Mensen voelen of herkennen daardoor snel de boodschap die wordt overgebracht.

Maar er zit ook een schaduwkant aan het gebruik van metaforen, waar je je als gebruiker bewust van moet zijn. Als de verbeelding van de metafoor door de toehoorders te letterlijk wordt genomen, als verklaring voor wat er aan de hand is, zal het zijn doel voorbij schieten. De kans op weerstand of zich niet begrepen voelen van de toehoorders zal dan over het algemeen alleen maar toenemen.

Een metafoor kan een krachtig middel zijn in de communicatie. Als je deze gebruikt zorg dan dat ze ‘dicht bij je staan’, spreek vanuit je hart.  Veelgebruikte en soms onzinnige clichés liggen altijd op de loer!

 

 

   

Geen reacties » | Permanente link

Jun 9

Leiderschap en Kunst

geplaatst om 22:49 in categorie Algemeen, Leiderschap, organisatie

Afgelopen week kreeg ik van een oud collega een boek cadeau. Een boek met de titel “Kunst als therapie” (van filosoof Alain de Botton en de kunsthistoricus John Armstrong). Een uitdagende titel. Op welke wijze kan kunst therapeutisch worden ingezet, vroeg ik mij af? En tegelijk dacht ik, wat kan ik er dan mee? Als adviseur – en interim-manager ben ik in mijn opdrachten altijd op zoek naar nieuwe toepassingen en verhalen die tot de verbeelding spreken en daarmee van waarde kunnen zijn.

In het boek kwam ik het volgende citaat tegen: “net als andere gereedschappen kan kunst onze vaardigheden en mogelijkheden vergroten. Dankzij gereedschappen kunnen we meer doen dan met alleen onze handen en onze zintuigen. Kunst compenseert onze aangeboren gebreken-in dit geval van de geest en niet van het lichaam-gebreken die we kunnen omschrijven als psychologische tekortkomingen. Een voor mij origineel en uitdagend perspectief!

Het toeval wilde dat ik enkele dagen later een bezoek bracht aan het Rijksmuseum, waar nu een speciale tour over het thema van het boek is samengesteld. Zowaar een mooie gelegenheid om het geschetste perspectief uit het boek te onderzoeken. De tour maakte voor mij op een aantrekkelijke wijze duidelijk hoe kunst als gereedschap voor de geest kan worden gebruikt.

Zo waren het bijvoorbeeld fragiele en fraaie wijnglazen uit de 18e eeuw die ‘een moreel verhaal over behoedzaamheid in de omgang met anderen vertellen’. De glazen dienen als gereedschap in een denkbeeldige oefening in behoedzaamheid, resulterend in de volgende betekenis: ben je bewust van het effect dat je hebt op anderen. De oefening eindigt met een vraag aan bestuursvoorzitters en directeuren hier eens over na te denken.  Screenshot 2014-05-23 00.28.36

Hoe actueel voor de bestuurders van de woningbouwcoöperaties. Het laat weer eens zien dat de realiteit van het gedrag van leiders binnen organisaties weerbarstig is. Binnen mijn ervaring in de zorg zie ik eveneens de voorbeelden van leiders, of het nu om bestuurders, managers of teamhoofden gaat, die zich niet of onvoldoende bewust zijn van het effect van hun gedrag op de organisatie. Nu is ook niet makkelijk om continu goed waar te nemen en je bewust te zijn van wat je als leider ziet en hoe je gezien wordt. En dan hebben we het nog niet gehad over de eigen persoonlijkheid die de leider meebrengt. Kortom allemaal niet eenvoudig. Maar laat dit allemaal geen excuus zijn. Niemand heeft ook ooit gezegd dat leiderschap eenvoudig is. Goed leiderschap is een kunst.

Terug naar de vraag. Kan kunst therapeutisch worden ingezet? Na de tour ben ik overtuigd en heb ik gezien hoe kunst kan worden ingezet. Gebruik kunst binnen de organisatie en/of een kunstvoorwerp als reminder in je nabijheid. Dit zou mij helpen, in alle dagelijkse activiteiten, dat je moet blijven waarnemen om je zo bewust te zijn van de invloed van jouw gedrag op de organisatie. Kunst als therapeutisch gereedschap bij uitstek! Oh ja, let wel op de bijwerkingen als schoonheid, ontspanning en plezier.

De tour van “kunst is therapie’ in het rijksmuseum , Met dank aan mijn oud collega.

 

 

 

 

   

Geen reacties » | Permanente link

Nov 19

Virtualiseren van de zorg een noodzaak!

geplaatst om 13:35 in categorie Algemeen

De zorg staat al enige tijd onder grote druk. Het is noodzaak om de kosten van de zorg in de hand te houden. Met pogingen als lean projecten, functiedifferentiatie en korten van budgetten, wordt getracht enige grip te krijgen op de kosten.

Met het onlangs verschenen regeerakkoord zullen de uitdagingen van effectiviteit en efficiëntie nog groter worden. Zowel de cure als care sector mogen hun mouwen wederom opstropen. De nadruk zal komen te liggen op preventie, hoge kwaliteit leveren in plaats van volume, versterken van de eerste lijn en de omslag van AWBZ zorg naar WMO ((Wet Maatschappelijke Ondersteuning). Concentratie van zorg en zorg dichtbij gaan leveren wordt het credo. Regio en buurt/wijk gestuurd, stimulatie van een sterke eerste lijn en de comeback van de wijkverpleegkundige. Dit alles zal hard nodig zijn als gemeenten straks verantwoordelijk worden voor de uitvoering WMO en intramurale ouderen- en gehandicaptenzorgorganisaties zich zullen moeten gaan concentreren  op de zorg vanaf ZZP 5.

Als dit alles gaat betekenen dat de zorg op basis van resultaat in plaats van volume gefinancierd gaat worden (valua based in plaats van volume based) dan biedt dit een scala aan mogelijkheden om een belangrijk deel van de diensten virtueel te gaan aanbieden. Bedenk u eens hoeveel ongecompliceerder dit zal gaan. Polikliniek bezoeken via Skype, Lync, chat of email, ehealth, apps, de inzet van mobile devices en domotica. Als cliënt direct beschikbaarheid hebben over uw gegevens, afspraken kunnen maken online, ongeplande zorg à la minute kunnen regelen of zorg kunnen regelen wanneer het u uitkomt. Ik kan mij een scala aan producten en diensten voorstellen die de zelfredzaamheid van de cliënt enorm kan verhogen en hem of haar ook meer regie geven over de eigen zorgvraag/proces.Tegelijkertijd biedt het de professionals perspectieven om zich te concentreren op kwalitatief hoogwaardige en veilige zorg.

Los dat met virtualisatie van de zorg dit veel effectiever en efficiënter zal gaan, betekent dit dat er tevens een duurzaamheidsslag wordt gemaakt doordat er aanzienlijk minder reisverkeer noodzakelijk zal zijn. Dit levert tijd en milieu voordelen op. Als ik een schatting wil maken, denk ik dat er tussen de 20 en 40% aan zorgdiensten is te virtualiseren. De banken en de reiswereld kunnen een voorbeeld zijn voor de zorg, zij hebben deze slag in belangrijke mate al gemaakt. Laten we alsjeblieft dit innovatieproces heel snel oppakken. Er is genoeg gepraat, aan de slag! Laten we de in ruime mate beschikbare technologie naar de patiënt, ouderen en gehandicapten brengen. Kostbare professionals en ruimten kunnen zo vrij gemaakt worden voor cliënten/patiënten voor wie het echt nodig is om in persoon aanwezig te zijn.

   

Geen reacties » | Permanente link

Tijdens onze workshops ‘Toezicht op kwaliteit en veiligheid’ voor toezichthouders komen we met enige regelmaat in gesprek over het beheer van risico’s. Toezichthouders gaven aan het van belang te vinden om geïnformeerd te worden over de mogelijke risico’s die de zorgorganisaties kunnen lopen en de kans dat deze kunnen optreden.

Vanuit het risicomanagement heeft men voor het beoordelen van het risiconiveau een zogenaamde risicomatrix tot zijn beschikking. Een risicomatrix met langs de ene as de bepaling van de ernst of het effect en op de ander as de kansen en frequenties.

Maar alvorens je deze informatie tot je beschikking krijgt, is het van belang dat een RvT eerst met zijn bestuur in gesprek gaat over zijn/haar visie op de risico’s binnen de betreffende organisatie. Over welke risico’s hebben we het dan en wat is het toelaatbaarheidscriterium. Dit soort gesprekken kun je altijd beter vooraf houden dan achteraf erachter komen dat een bestuur een bepaalde visie heeft op risico’s die wellicht lijnrecht staat tegenover de opinie van de RvT. In ons boekje ‘Handreiking voor toezicht op kwaliteit en veiligheid’ hebben we willekeurige opsomming opgenomen van risico’s. Interessant wordt het wanneer we aan deze risico’s de kans dat ze kunnen optreden gaan toekennen (bv laag, geregeld, hoog, zeer hoog) en daarbij ook nog de frequentie dat deze per jaar mogen optreden.

Het kan bijvoorbeeld zomaar zijn dat een bestuurder van een oudereninstelling het vanuit zijn visie acceptabel vindt dat bijvoorbeeld een bewoner van 85 jaar die nog graag een potje tafeltennis speelt en accepteert dat bij een mogelijke val de bewoner zijn heup kan breken met mogelijk alle consequenties van dien. Of dat je, ondanks de HACCP-regels, enkele bewoners op hun uitdrukkelijke wens toch een zacht gekookt eitje serveert. De visie en missie van een zorginstelling moeten dus afgezet worden tegen de risico’s die deze visie en missie met zich meebrengen. Van belang is om zowel als RvT onderling en met de RvB de dialoog hierover aan te gaan om vervolgens te komen tot een risicomatrix.

   

Geen reacties » | Permanente link

Mar 31

Schade en schande

geplaatst om 23:40 in categorie Algemeen

De afgelopen maand was ICT de grote boosdoener bij de NS en het alarmnummer 112. De impact van deze storingen zijn maatschappelijk groot en laat daarmee ook direct zien hoe afhankelijk onze maatschappij is van ICT. Afgelopen dagen was ik op de jaarlijkse Zorg&ICT beurs en dit bracht mij dat op de vraag hoe zorginstellingen zich gewapend hebben tegen uitval van hun ICT systemen. Want ook de zorg is sterk afhankelijk van de ICT. Zowel de interne bedrijfsprocesssen steunen zwaar op de ICT als het declaratie verkeer richting de zorgkantoren en verzekeraars. Voor bestuurders en directies ligt er geen eenvoudige taak om zich ervan te vergewissen dat zij er echt alles aan gedaan hebben om bij uitval van ICT systemen (hardware en/of software) zorg te dragen dat de continuïteit van de zorgverlening niet in gevaar komt.

Bijvoorbeeld, hoe heeft u zich ervan verzekerd dat de systemen continue beschikbaar zijn? En in geval er uitval mocht plaatsvinden welke maatregelen kunt u dan nemen om de ‘down’ time minimaal te laten zijn? Want ondanks alle service level agrements die u wellicht heeft afgesloten kunnen er zich toch opeens onverwachte situaties voordoen. Hoe dan te handelen. Welke scenario’s heeft u dan klaar liggen. Kunt u snel terugvallen op backupsystemen. En ook als deze het laten afweten, kan de zorginstelling dan tijdelijk uit de voeten zonder ICT. Heeft u een draaiboek wat er dan moet gebeuren en zijn u medewerkers hierover geïnformeerd.

Stelt u deze vragen eens in uw MT vergadering en aan uw zorgprofessionals. Of, laat op voorhand eens een risicoanlayse uitvoeren op uw ICT systemen. Hiermee bent u dan al preventief bezig. Voorkomen is beter dan genezen en leren door in control te zijn is altijd beter dan door schade en schande wijzer te worden.

 

 

   

Geen reacties » | Permanente link

De veranderingen in de informatietechnologie gaan in een razend tempo. Zo heb je de nieuwste tablet/Ipad, smartphones en/of laptop in je bezit, zo is deze al naar een paar maanden ingehaald door een snellere en betere versie. De gebruiksmogelijkheden nemen door nieuwe ingenieuze apps per dag toe. Het tempo waarin dit plaatsvindt zal alleen maar toenemen. Deze digitale techniek en toepassingen zijn in ons dagelijks leven niet meer weg te denken. Een paradigmashift ten voeten uit, van papier naar digitaal.

Hoe brengen we deze digitale transformatie naar de Zorg? Duidelijk is dat de Zorg moeite heeft het tempo bij te houden. Ik schreef hier al eerder over. Met de huidige digitale techniek zijn er legio mogelijkheden anders om te gaan met de zorgvraag. Cliënten/patiënten de mogelijkheid te bieden zelf keuzes te maken en invloed te laten uitoefenen in wanneer, waar en hoe. Mogelijkheden die cliënten en patiënten in staat stellen zelf meer verantwoordelijk te zijn voor hun zorgproces, hen meer autonomie geven en daarmee partner te zijn in hun eigen zorgproces.

Stap af van de cliënt/patiënt centraal stellen. Geen overdadig gedans van managers en zorgverleners rond de cliënt/patiënt, die vaak blijven hangen in holle frases. Ga op zoek naar waar de cliënt/patiënt maximaal profijt van heeft. Maar tegelijk ook de zorgprofessionals en alle noodzakelijke administratieve zorgverplichtingen. Doe dat in gezamenlijkheid. Creëer netwerken met cliënt/patiënt, zorgprofessional en ICT-partijen.

En natuurlijk is het zo dat voor sommige cliënten en patiënten de zorg volledig moet worden overgenomen. Maar ook daar biedt de digitale techniek mogelijkheden en worden mantelzorgers in staat gesteld het zorgproces te volgen en bij te sturen.

Mijn voorspelling is dat de huidige organisatiemodelleen tekort zullen schieten om dit te faciliteren en zelf innovaties in de weg staan. Ook daar zal dus aan gewerkt moeten worden. Het vraagt wellicht enig adaptief vermogen en verbeeldingskracht. Maar vandaar uit zal men tot het inzicht komen dat we de zorg niet meer kunnen aanbieden op de wijze zoals dat nu gebeurt. Oude denkpatronen, vertrouwde business- en organisatiemodellen zijn niet meer toepasbaar.

Vraag uzelf dus af hoe het gesteld is met uw business- en organisatiemodel? Heeft u de mogelijkheden en voordelen van uw digitale transformatie in beeld? Weet u wat u moet doen om het digitale transformatieproces goed te begeleiden? Bent u al aan het voor sorteren op e-health, maakt u uw zorg al regelarmer, maakt u al gebruik van de sociale media en superslimme domotica-oplossingen? Is uw ICT-strategie en HRM-strategie hier al op ingericht?

Mocht u van mijn blog nieuwsgierig zijn geworden of wellicht wat onrustig en u bent op zoek naar antwoorden op bovenstaande vragen dan bied ik u graag aan om daar eens met elkaar over in gesprek te gaan. Een afspraak is snel gemaakt: b.wijnbergen@c3am.nl of via twitter:@tkcare

   

Geen reacties » | Permanente link

Binnen de zorgorganisaties wordt ICT door het management en professionals vaak gezien als een kostenpost in plaats van een strategisch asset om de doelstellingen van de zorgorganisatie te verwezenlijken. Deze benadering kom ik met enige regelmaat tegen en vind ik laat ik zeggen “te kort door de bocht” geredeneerd. Eerder wordt met de redenering, ICT als kostenpost, de zorg zelfs tekort gedaan. Ik pleit voor ZORG en ICT als een strategische asset, een strategische twee-eenheid. Ik zal uitleggen hoe ik dit bedoel.

Het is natuurlijk zo dat bij het inzetten van meer ICT-oplossingen dit automatisch leidt tot hogere ICT investeringen en -beheerskosten. Echter tegelijk kan ik ook beweren dat dit niet zo is. Men vergeet met de inzet van de ICT-middelen te vermelden wat het aan besparingen en opbrengsten (b.v. extra productie) oplevert. Algemeen wordt er alleen gekeken naar de zichtbare kosten als aanschaf hard- en software, project- en implementatiekosten en onderhoudskosten. De onzichtbare kosten en opbrengsten worden niet uitgerekend. Vooral de opbrengstenkant (b.v. R.O.I, return of investment) wordt niet of nauwelijks in kaart gebracht. Terwijl met het in kaart brengen van de opbrengstenkant de slimme ICT-oplossingen hun toegevoegde waarde aan de zorg gaan bewijzen. En ja, daarmee zal het aandeel ICT-kosten omhoog gaan. Maar verhoudingsgewijs zal dit de zorg meer opleveren in effectiviteit, efficiëntie, kwaliteit en beschikbaarheid van zorg.

Buiten de  noodzaak binnen de zorg om steeds meer kwaliteit te leveren, zal met het op termijn voorziene tekort aan zorgverleners de vraag opdoemen of de gevraagde zorg wel geleverd kan worden. Ook hierin kunnen slimme en praktisch toepasbare ICT-oplossingen van pas komen (b.v. e-health). Mijns inziens zullen deze oplossingen onontbeerlijk worden en bijdragen om aan de zorgvraag te kunnen voldoen.  En, niet minder belangrijk, kan met deze oplossingen de autonomie en zelfredzaamheid van de cliënt/patiënt verder worden vergroot.

Dit alles bij elkaar heeft als consequentie dat binnen de zorginstellingen de afhankelijkheid van de ICT-organisatie  verder zal toenemen. Mijn pleidooi is dan ook dat met de verdere professionalisering van de zorg, men buiten de procesverbeteringen binnen de zorg, tegelijk de professionalisering van zijn ICT- beheerorganisatie moet meenemen. Zorg en ICT-processen zullen meer gestroomlijnd moeten worden. Daarbij is het voor mij niet een vanzelfsprekendheid dat of zorgprocessen of ICT-processen leidend zijn. Een gezamenlijke lerende opstelling zal daadwerkelijk tot slimme oplossingen leiden.

Kortom, professionele ZORG vraagt om professionele ICT. Inzicht krijgen in de TCO (total cost of ownership, de totale kosten bedrijfsmiddelen ICT) en daarbij vooral de beheerprocessen (onderdeel TCO) zijn daarmee onontbeerlijk. Een toenemende afhankelijkheid van de ICT-organisatie vraagt om een goed ingerichte ICT- organisatie die borg staat voor stabiele ICT systemen. Zorg en ICT zijn daarmee onlosmakelijk aan elkaar verbonden, een strategische asset, een strategische twee-eenheid.

   

Geen reacties » | Permanente link

Oct 2

TRABANT en ICT

geplaatst om 17:23 in categorie Algemeen, automatisering, Kwaliteit, Leiderschap, observatie

Mijn collega Hans Hoek schreef onlangs een blog over “EFD” als tegenhanger van het EMD. Daarin liet hij duidelijk naar voren komen hoe wij in de zorg nog steeds worstelen om slim gebruik te maken van ICT. Ik deel zijn opvatting van harte.

In de zorg zijn we nog steeds niet in staat het wiel opnieuw uit te vinden als het gaat over het gebruik maken van slimme ICT oplossingen. Rijdt het bedrijfsleven qua ICT in een LEXUS, de zorg hobbelt zich nog steeds voort in een TRABANT.

In mijn laatste blog verwees ik al naar het “digitale gat” tussen gezondheidszorg en bedrijfsleven.

De banken deden er 1,5 jaar over om gezamenlijk afspraken te maken over de introductie van de PINPAS (1990). Toch geen sinecure om alle banken met hun verschillende systemen en belangen op een lijn te krijgen. Er lag voor  1 uniform betalingssysteem een duidelijke motivatie. Het was voor hen evident dat de verandering in het betalingsverkeer de inspanningen waard waren. De return on investment (ROI) was zowel groot voor de banken als voor de klanten. De voordelen van de verandering wogen zwaarder dan de kosten van de verandering als de voordelen van de situatie hetzelfde zou blijven.

Je zou zeggen dat dit voor de Zorg ook zo zou gelden. Niet voor niks is het Nictiz (2002) is in het leven geroepen om als kenniscentrum ICT te fungeren voor de Zorg. Inmiddels zijn we bijna 10 jaar verder en nog heel ver weg van een uniform digitaal zorgsysteem. Op de website van het Nictiz lees ik dat Gert-Jan van Boven, directeur Nictiz, zegt ‘Informatie mag geen onnodig beperkende factor in de zorg meer zijn’. Dit geeft wel weer perspectief en deel ik van harte. Of hij met ‘de zorg’ bedoelt zorgaanbieder en zorgnemer is niet duidelijk maar heb ik maar even voetstoots aangenomen.

De vele incidenten in de zorg laten nog zien dat informatie helaas nog steeds een beperkende factor is. Komend uit de zorg vind ik dit zonder meer beschamend. Waar wachten we nu eigenlijk op? Ontbreekt de wil, de visie? Of is het straks zo dat de zorgnemers of, doe eens raar, de Banken of Verzekeraars, met een eigen initiatief komen.

1 uniform digitaal zorgsysteem, in 1,5 jaar tijd en de 10 jaar geschiedenis achter ons laten, een mooi perspectief. Qua ICT mogelijkheden heeft de Zorg zelfs meer mogelijkheden dan de Banken 20 jaar geleden. Dus nogmaals, waar wachten we op? Alle (branche)partijen (zorg en zorgnemers) hebben er alle belang bij dit te realiseren. Het levert zowel in kwaliteit, veiligheid en geld, enorm veel op.

   

Geen reacties » | Permanente link

Aug 18

Het digitale gat

geplaatst om 08:25 in categorie Algemeen, automatisering, observatie

Over de Zorg en ICT is al menig onderzoek gedaan. Van inventarisatie over welke behoefte aan automatisering er is, calculaties over return on investment tot onderzoek naar mislukte implementaties en de daarmee gepaardgaande verlies aan investering. Menig (vervolg)advies is er al geschreven en toch mag het nog niet vlotten. Laten we maar algemeen concluderen dat het nog niet zo lekker gaat tussen de Zorg en automatisering. Dit zijn zo een paar thema’s die ik terug krijg uit de gesprekken met bestuurders en managers.

Goed beschouwd lijkt de Zorg grote moeite te hebben het tempo waarin de ontwikkelingen in de automatisering elkaar opvolgen op te pakken. Als ik de Zorg zou moeten positioneren in de Bellcurve,

dan zou ik deze enige jaren terug, geschaard hebben bij de “early majority” (eerst wachten tot het getest is, echt werkt). Inmiddels de nodige ervaringen rijker plaats ik de zorg wel bij de “late majority” (bijna iedereen werkt ermee, laat ik ook maar meedoen) met soms een uitstap naar “laggards” (niet willen, niet durven). Ik heb de neiging het ‘waarom” te gaan verklaren, de oorzaken op te zoeken. Maar daar wil ik nu juist nu niet bij stil staan. Eerder wil ik een signaal afgeven!

Laat ik dit nu aan de hand van eigen ervaringen doen. Op dit moment kan ik zelf heel veel zaken direct via automatisering regelen. Organisaties die dit aanbieden, hebben hun bedrijfsvoering daar volledig naar ingericht. (Dit in tegenstelling tot wat ik bij sommige zorginstellingen zie gebeuren, wel automatiseren maar de oude en vaak ineffectieve werkprocessen niet aanpassen.)

Laat ik vervolgen met een paar voorbeelden:

  • alle bankzaken, nb plaats en tijd onafhankelijk,
  • online winkelen, van kleding, boeken tot huishoudelijke apparatuur,
  • belastingzaken persoonlijk en zakelijk,
  • energie- en internetprovider,
  • boodschappen voor huishouden,
  • maaltijden bestellen en laten bezorgen,
  • vakanties, hotel boeken, vakantiehuis huren,
  • huis verkopen/kopen,
  • bioscoopbezoekje, filmhuren via internet,
  • een vlucht boeken, mijn vlucht- en reisgegevens via het internet,
  • een (international) treinticket regelen,
  • medicijnen bestellen,
  • contact met familie, vrienden via Facebook, Hyves, mail, twitter.

In deze opsomming zitten een aantal zaken die betrekking hebben op onze directe levensbehoeften. Automatisering is daar al enige tijd niet meer uit weg te denken. Sociaal, maatschappelijk zijn we daar volledig mee verweven.

Het is wat mij betreft vreemd dat de Zorg in dit rijtje ontbreekt. De Zorg waar we toch in de huidige tijd direct ‘digitaal’ op zouden moeten kunnen terugvallen. Helaas, de digitale mogelijkheden zijn nog uiterst beperkt. Vaak gaat het niet verder dan website met informatie waar je al snel de weg kwijt raakt en zijn de websites alleen gericht op “zenden”. Zo heb ik bijvoorbeeld geen directe toegang tot mijn dossier bij de huisarts, ziekenhuis, zorginstelling, kan ik niet via internet een afspraak maken en moet dat nog steeds telefonisch op bepaalde tijden. Bij ziekenhuizen en zorginstellingen is het niet anders. Mogelijkheden voor interactie, vraag en antwoord, video consult, afspraken maken, bestellingen doen, het is allemaal nog erg mondjesmaat. En dan hebben we het nog niet gehad over de vele effectiviteitsmogelijkheden die automatisering biedt voor de bedrijfsvoering en de professionals van de zorginstellingen en tussen de zorginstellingen.

Goed laat ik niet te Grumpy worden en vaststellen dat er een enorm DIGITAAL GAT aan het ontstaan is tussen de digitale dienstverlening van het Bedrijfsleven en de Zorg. Hoog tijd voor de Zorg dit digitale gat zo snel mogelijk te dichten!

   

Geen reacties » | Permanente link

Aug 7

Vreemde eend in de bijt?

geplaatst om 22:38 in categorie Algemeen

Sinds een aantal maanden mag ik directeur zorg/healthcare zijn binnen het beursgenoteerde software bedrijf Qurius (www.qurius.nl). Een uitermate boeiende opdracht waarin Qurius en ik (C3) zich voor een langere periode aan elkaar verbonden hebben. Uit het veld krijg ik soms signalen alsof ik vanwege deze opdracht vertrokken zou zijn bij C3. Echter niets is minder waar. Als partner binnen C3 zit ik ook nog in andere opdrachten. Ik ben daar blij mee en vind het een krachtige combinatie. Weet mij gesteund door mijn collegae en tegelijkertijd blijf ik scherp op de combinatie Zorg en ICT en voorkom ik zo dat je volledig in de ICT wereld wordt gezogen.

Maar even terug naar waar deze blog mee begon. Opeens zit ik met mijn zorgachtergrond in een ondernemers omgeving. waar sales, marketing, service en innovatie ontwikkeling dagelijkse kost zijn. In het begin waande ik me als een soort vreemde eend in de bijt, in deze door techniek en sales beheerste omgeving. Maar tegelijkertijd nam ik ook de passie waar zoals ik deze uit de zorg ken. Passie om de ICT oplossingen daadwerkelijk ondersteunend te laten zijn aan het primaire proces in de zorg.

Tevens is het ook weer een boeiend perspectief om als directeur van een organisatie die software oplossingen aanbiedt aan de andere kant van de tafel bij zorgorganisaties te zitten. Nu ben ik dat wel in enige mate gewend vanuit het adviesvak. Maar neem van mij aan dat het heel anders is en voelt als je over ICT oplossingen met directies en ICT managers in gesprek bent. De inmiddels al gehouden gesprekken bieden genoeg stof om daar meerder blogs aan te weiden. Wordt vervolgd.

   

Geen reacties » | Permanente link

Wilt u deze berichten via de email?

Zoeken